Over mij:

Hoe een liefdesroeper een zorgwekkende zorgmijder werd, mooi en tragisch tegelijk maar zo haar cirkel rondbreide en tevoorschijn kwam

De dag dat ik mijn onschuld verloor

Het was 18 december 1999, een paar dagen voor kerst. Ik studeerde in het eerste jaar van Godsdienstwetenschap en zat op mijn studentenkamer. Het was de dag dat ik mijn onschuld verloor; ik werd voor het eerst in mijn leven ‘psychotisch’. Het was een grote schok voor mij. Ten eerste omdat ik stemmen hoorde die mijn toenmalige vriend niet hoorde en mijn werkelijkheid en wereld zoals ik die beleefde niet meer synchroon liep met de wereld om me heen. Ten tweede omdat wat ik als waar beschouwde, ineens niet meer waar was, maar psychotisch. Was wat ik de stemmen hoorde zeggen waar of niet waar?. Ten derde omdat alles wat ik als vanzelfsprekend had beschouwd en wat ik vertrouwde (mijn eigen waarneming, mijn vrienden, mijn leven) ineens niet meer vanzelfsprekend was. Ik vertrouwde mijn vrienden niet meer en even wist ik niet meer in wat voor wereld ik leefde, omdat de wereld plotsklaps was veranderd in een onbetrouwbare en bedreigende wereld. De vragen ‘Wat is werkelijk?’, ‘Wat is waar?’ en ‘Wat kan ik vertrouwen?’ zijn vragen geworden die een rode draad vormden in de verschillende ‘psychotische’ perioden die ik heb meegemaakt.

De reis van mijn leven

Ik ben Paula Benthem en ik heb een tijd lang stemmen gehoord die altijd naar en gemeen waren, maar dat is nu voorbij, de stemmen zijn over. Zoals ik hierboven beschreef, was mijn eerste kennismaking hiermee in 1999. In 2004 sloeg het weer toe, maar dit keer was ik gewaarschuwd. Ik was aan het afstuderen en zat midden in het afronden van mijn stage in de Openbare Geestelijke Gezondheidszorg en tijdens het schrijven van mijn scriptie over zorgwekkende zorgmijders die bemoei en dwangzorg nodig hebben, kreeg ik een liefdesroep niet wetende dat ik zelf zo'n zorgwekkende zorgmijder eens zou zijn. 

 

Ik kreeg de ingeving om naar een dag ‘meditatief boetseren’ te gaan. En op deze dag heb ik al kleiende een proces doorgemaakt, waarvan ik wist ‘dit is belangrijk en betekenisvol’. Ergens voelde ik die middag dat ik een reis zou gaan maken, een innerlijke reis door alle landschappen vanbinnen die je maar kunt bedenken. Ik voelde ook dat die reis pittig zou worden en dat ik me maar net staande zou kunnen houden, maar dat ik uiteindelijk er sterker en dieper geworteld uit zou komen. Dat deze innerlijke reis met ups-and-downs meer dan veertien jaar zou duren en misschien wel nooit meer ophoudt, dat wist ik alleen toen nog niet. Wel wist ik dat ik door stormen heen samen zou gaan vallen met mezelf en in dat vertrouwen heb ik juist mijn weg kunnen vinden en ben ik juist op een tragische maar ook mooie manier die zorgwekkende zorgmijder geworden die voor mezelf juist alle puzzelstukjes liet samenvallen die ik met mijn Liefdesroep had gezocht. 

'Stofjes in de hersenen’ of is er ook meer?

Even na die ervaring bij het meditatief boetseren werd ik weer psychotisch. Ik wist dat de zorg die ik in de reguliere ggz ontving niet meer genoeg en bevredigend was. Ik vond er niet de antwoorden en de uitleg die ik passend vond bij mijn ervaringen. Ik kreeg te horen dat het ‘iets met de stofjes in de hersenen was’ en die uitleg was voor mij niet langer toereikend en geloofwaardig, vooral om dat ik diep vanbinnen wist dat er wel meer aan de hand was. Ik heb het altijd als iets raars beschouwd omdat het helemaal niet aansloot bij mijn ervaring en ik dat eigenlijk dat ook juist verwarrend vond. Het ergste wat de stemmen eigenlijk altijd zeiden 'dit is de meest ultieme vorm van pesten, denken dat je psychotisch bent' en oh wat was ik bang voor al die stemmen. En het ging altijd over bekeken worden, gezien worden en becommentarieerd worden en dat was een lastige combi. En het voelde als een aantasting van mijn waardigheid. 

en toch is alles soms ook hoe het leven loopt... 

 

En ik hoorde in 2004 de ‘Roep van mijn Ziel’ en ik ging op reis met mezelf om wel antwoord te vinden op mijn vragen en begrip te krijgen van mijn ervaringen die me diep door elkaar hadden geschud. En zo kwam ik op mijn reis langs Reiki, innerlijk-kindwerk, traumawerk, Rebalancing, Dru Yoga, Stembevrijding en Boeddhisme. En in deze trainingen en opleidingen kreeg ik sleutels die deuren openden in het onderzoeken, ervaren, helen en begrip krijgen van mijn psychosegevoeligheid. Ik heb vele inzichten opgedaan en die hebben zich omgevormd naar ervaringswijsheid. Maar misschien is het allerbelangrijkste dat ik me nu kan uiten, dat ik Stem kan geven aan wat ik heb ervaren en wat ik ervan heb geleerd. En dat ik juist dwars door alle stormen heen zo sterk ben geworden dat ik die stemmen die eigenlijk juist ook rake dingen zeiden niet meer hoor. Eigenlijk omdat ik niet meer bang ben voor die stemmen en wat daarachter ligt. 

 

Iets was 'te ziek voor woorden'  vloeken of zegenen, en waardoor hoor je dan eigenlijk Stemmen

Ik was namelijk jarenlang gevangen in iets wat ik ervaarde als 'te ziek voor woorden'. Op een bepaald moment in mijn leven heb ik dat ook gezien, dat was voordat ik in 2012 weer in een diepe crisis kwam. Ik besefte in die crisis dat het woord psychotisch eigenlijk zijn betekenis verloor, zeker in de betekenis van 'stofjes in de hersenen'. Ik zag dat ik terecht kwam in iets heel anders, iets wat ik zag als 'te ziek voor woorden'. En het heeft jaren geduurd voordat ik me nu durf uit te spreken en weer mijn unieke Stem heb teruggevonden. Ik voelde me namelijk heel lekker in mijn vel toen ik besloot om diep vanuit mijn Ziel terug te willen vanuit Nijmegen naar mijn Roots in Groningen. En iets ging er toen mis... en dat waren geen stofjes in de hersenen die even verkeerd gingen doen. Ik was op de een of andere manier in het middelpunt gekomen van iets dat in mijn ogen te ziek voor woorden was en waar ik vanbinnen diep stil van viel. En dat ging in essentie over zegenen of vloeken. En terwijl ik met alle goede bedoelingen naar een opname in de ggz werd gebracht, besefte ik hier zijn niet genoeg hulpbronnen om op de been te blijven. Er waren er maar twee toen, de echt liefdevolle tranende ogen van een arts-assistent die me aankeken en eigenlijk zeiden 'ik zie je nood, en eigenlijk weet ik niet goed hoe ik je echt kan helpen' en de kat die door mijn open raam op schoot kwam zitten. Maar eigenlijk was er toen maar echt 1 plek waar ik mij met al mijn geestelijke nood echt het veiligste voelde, weer thuis bij mijn ouders, waar ik samen aan tafel at en waar altijd gebeden werd voor het eten. Dat was de plek waar ik weer rust vond.  

 

En het heeft jaren geduurd voordat ik gaandeweg weer echt opgekrabbeld was en had ik juist in mijn dorp alle hulpbronnen voorradig om echt weer goed op de been te komen. En dat was vooral liefdevolle aanraking waardoor ik kon ontdooien uit mijn angst, zwemmen in dat bijzondere Reitdiep met een paar vrouwen in alle weersomstandigheden en op een unieke manier mijn Stem vinden met Stembevrijding. 

Maar opnieuw kreeg ik het zwaar te verduren een storm die ik ook precies zo had voorzien. Hoe ik verliefd werd en dacht 'huisje boompje beestje' te vinden bij een liefdevolle man en ook stiekem dacht misschien, misschien mag ik ook nog wel moeder worden van een kind en eigenzinnig als ik was, dan wil ik toch even uitproberen of dat anders kan met die medicatie, want ik zou graag zo natuurlijk als mogelijk dan moeder willen zijn. En ach soms lijkt het leven bij de buren groener en worden er dan stokjes gestoken waar ik last van. En werd ik ook onrustig toen mijn eigen achterdeur vervangen werd en de 1 had gezegd 'je krijgt 6 sleutels' en ik kreeg er maar drie en dat bleef maar krijgen. En alles bij elkaar werd me toch echt teveel en eigenlijk had ik vooral even veilige bedding nodig waar ik samen aan tafel alles een plekje kon geven. En wou ik dat toch echt vooral thuis, maar met alles wat ik voelde en zag werd alles bij elkaar teveel. Ik vluchtte weg uit nood, denkende dat er een bom in mijn huis was en het hele dorp zou laten ontploffen. Liep ik op een rare onbegrepen manier rond, maar deed ik alles om op een symbolisch onbegrepen manier die bom niet te laten ontploffen. Ik offerde alles wat me lief was, juist ook een fiets van kostbare kinderen en juist ook mijn tas met mijn kostbaarste bezit, een bijbel gekregen van mijn opa en oma in dat voor mij bijzonder helende water. Maar ja dat ziet er verschrikkelijk raar uit en raakten alle 'huisje, boompje, beestjes' met al die kostbare mensen, vooral die kinderen helemaal van slag. En zo werd ik met vooral maar 1 ding in mijn leven 'Liefdesroep' en mijn hart volgen die zorgwekkende zorgmijder.

 

Maar ik deel ook eigenlijk alles wat een zorgwekkende zorgmijder nodig heeft om weer de draad van hun leven nodig, juist mensen die hun blijven zien als een medemens in nood. Want juist in de ambulance kwam ik tot rust, juist door die ambulancebroeder waarmee ik uiteindelijk een misschien onbegrepen maar gemoedelijk gesprek voerde. En ik kwam toen juist daar op die ene plek, waar ik voor mijn gevoel toen die ene 4 dagen echt te weinig hulpbronnen had en me te onveilig voelde met al mijn nood. Daar vond ik juist die bedding. Met vooral veel verpleegkundigen die altijd wel even tijd en ruimte voor een gesprek hadden als ik het nodig had. Met al die lotgenoten met bijzondere verhalen toch aan een fijne tafel, toch echt met de liefste lotgenoot ook bad voor het eten. En dit keer ratelde ik alle stress van me af, ik werd nou echt liefkozend 'Tante Bep' genoemd, omdat ik maar niet ophield met kletsen. Maar ja dat zo zichtbaar voor iedereen op facebook doen, dat doe ik de volgende keer toch echt anders. En gelukkig had ik nu alles wat nodig was om ook echt te herstellen: luisterende verpleegkundigen, genoeg medicatie, maar niet teveel van het goede en al helemaal niet de verkeerde, fijne lotgenoten en vrienden die voor me zorgden en een zus die van alles maar achter mijn rug regelde voor mij. En zo kwam ik bij, in een heel proces hoor, elke week weer een stap verder gekomen en elke keer meer besef van wat me nou eigenlijk allemaal was overkomen en stap voor stap zal ik zo verder moeten herstellen. Maar weet ik inmiddels precies wat ik daarvoor nodig heb en wat ik moet doen, want ik heb mijn gebruiksaanwijzing echt leren kennen. Maar 1 dingen uit mijn gebruiksaanwijzing werd maar niet serieus genomen en dat ging echt over die ene medicatie, waarbij ik echt panisch werd van de gedachte, maar met welke bril en vooral fletse ogen werd dat bekeken door de arts met een bijzonder opvallend lichaam. En van die ene medicatie in die ene dosering moet ik nou echt concluderen, als je me dat geeft krijg ik zoveel stress, dat ik die al jaren geen vlieg in huis gedachteloos heeft doodgemaakt om dat ook die in mijn ogen te kostbaar zijn en ik niet zomaar onnodig dieren wil doodmaken, van die ene medicatie krijg ik zoveel stress dat ik echt niet meer voor mezelf zou in kunnen staan. En echt wat was het te moeilijk om echt vooral bij de artsen echt een luisterend oor te vinden die echt mijn gebruiksaanwijzing serieus nam. Want de rust in mijn hoofd kwam vooral terug toen een lotgenoot mij tipte, als er in de deur al een sleutel zit, dan komt iemand met een andere sleutel er niet meer in en die gedachte gaf me zoveel rust vooral omdat ik het gevoel had dat er toch echt meer sleutels van mijn huis in de omloop waren. En ach niet bij die lieve buurman hoor die alles deed wat hij kon. Maar toch gaf het mij alle rust toen ik zelf mijn achterdeursleutel in het slot stak van mijn eigen huis en zo dacht' zo nu kan niemand er meer in, ongeacht of het nou waar was of niet en hoe het nou zat met die sleutels, de gedachte alleen al gaf me rust, mijn gewenste orde van sleutels, bracht nou ook echt orde in mijn hoofd. En vanaf dat moment had ik het ook niet meer nodig om facebook vol te kletsen, dat was toen over. 

 

Gelukkig ben ik aan het herstellen met de juiste mensen om me heen, echte vrienden en ook echt weer verbinding met mijn Roots gemaakt en ik had vooral met Stembevrijding en het Boeddhisme weer zingeving gevonden. En de grootste healing was, dat iemand mij de waarheid zei over vloeken, in essentie vloeken en wat dat met mij als gevoelig mens heeft gedaan, waar ik nu eigenlijk echt Stemmen van ging horen. En vooral doordat die hele reis met alles erop en eraan mijn zicht, mijn intuïtie en instinct samen is gevallen en ik niet meer bevroren van angst ben. Maar alles van me af reageer en nu kan vechten voor mezelf en alles wat me lief en dierbaar is.

En lang geleden al had ik 1 wens dat ik ooit een partner zou vinden waarmee het zo veilig was dat ik echt boos zou kunnen worden en vechtend als een leeuw het dan ook weer bij zou kunnen leggen. Want in die eerste relatie kon ik dat voor geen meter, ik kon compleet niet meer voelen en denken en eigenlijk niks meer zeggen. Het was als een mist in mijn hoofd, dissociatie zou je ook kunnen zeggen. Juist door die lichaamswerk reis heb ik juist leren voelen en dat leren verwoorden en nu kan ik ook heel boos worden, misschien juist wel naar de mensen waarbij ik me eigenlijk het veiligst voel en om wie ik het meest geef. 

 

En gelukkig woon ik in een dorp waar je ook als zorgwekkende zorgmijder echt weer welkom bent en nauwlettend in de gaten wordt gehouden of jouw gordijnen wel open zijn en of er weer niet storm in de kop zit. Want hier weten ze precies wat Noaberschap is: er voor elkaar zijn en dat er altijd wel iets is waarmee je een ander kan helpen. Juist ook de mensen die struikelen en weer op de been geholpen moeten worden vooral omdat ze toch maar een medemens zijn in nood die toch ook thuishoren in die gemeenschap en terug moeten kunnen keren. En als medemens in nood bekeken worden en gezien blijven worden als medemens en dat kan echt ieder mens misschien ook wel voelen. Vooral misschien de zorgwekkende zorgmijders. Maar misschien hebben die echt met hun onbegrepen gedrag wel een logische reden waarom ze dingen doen en is daar vooral een luisterend oor voor nodig. En juist voor hen medemensen met onbegrepen gedrag, daar moet je goed voor zorgen.

 

En als bemoeizorger moet je dan vooral opletten wordt iemand rustig van mijn handelen en houding of raken ze juist van slag. Maar dat, dat geldt echt voor iedereen, zorgmijdend of niet. Maar je wil wel vermijden dat zorgwekkende zorgmijders ook gevaarlijk zijn en rare dingen gaan doen en daarom moet je ze juist met de juiste benadering en zorg weer rustig krijgen. Maar de houding en de bril waarmee je dan kijkt zegt alles... misschien wel voor iedereen. En vooral dan is een bemoeizorger nodig die echt die ene medemens serieus neemt. Vooral omdat met ene medicatie in de verkeerde dosering het pas echt mis had kunnen gaan, juist doordat elk mens een uniek lichaam en geest heeft met een unieke vingerafdruk die daarom juist in je paspoort staat. En alle medicatie die je geeft juist onder dwang daarvoor zal elke psychiater zich moeten gaan beseffen dat die ene zorgwekkende zorgmijder echt met dat ene unieke lichaam toch echt ook op een unieke manier die nergens in een boekje staat vermeld reageert op die ene medicatie, met die ene dosering. 

 

En echt het had pas echt erg kunnen worden als ik die ene medicatie in die ene dosering echt in een onveilige omgeving had gehad. Dan was er misschien iets verschrikkelijks gebeurd zoals in die paar dorpen verderop. Want dat moet echt doordringen juist ook met de verkeerde medicatie in de verkeerde dosering kunnen liefdevolle mensen juist de ergste dingen doen, waar misschien iedereen wel even bang voor was en is en waar de kranten bol van staan. Maar dan juist zul je met bemoeizorg en dwangmedicatie echt elk signaal van die zorgwekkende zorgmijder serieus moeten nemen. En dan is het eigenlijk heel simpel wordt iedereen rustiger van de zorg of raakt iemand nog meer van slag. En hopelijk blijft iedereen ondanks de schrik een medemens in nood zien die met de juiste zorg tot bedaren moet worden gebracht. En moet je goed opletten of iemand rustiger word of alleen maar meer stress krijgt van jouw handelen en misschien ook jouw bril. En vooral zal iedereen zich moeten beseffen dat jouw bril echt helemaal gekleurd is door jouw unieke levensverhaal. En hopelijk krijgt dan ook ieder mens ook met onbegrepen gedrag de juiste zorg en ook de juiste plek in een gemeenschap die past. Want uiteindelijk hoort iedereen er toch bij ondanks alles. Heb je vooral bemoeizorgers nodig die met aandacht kunnen luisteren en eigenlijk instinctief weten wat ze moeten doen en hoe ze moeten handen. Ja er zijn dan bemoeizorgers nodig die kijken, luisteren, weten wat ze moeten doen en in actie komen. Hoofd, hart en buik, ratio, intuïtie en instinct in een goede gezonde samenwerking. En elke bemoeizorger zal zich in de ochtend tandenpoetsend voor de spiegel zich moeten afvragen kan ik dat vandaag of niet, zo nee, wat heb ik dan nodig om het te kunnen. En juist ook bemoeizorgers moeten zich bewust zijn van hun bril en dat met intervisie en supervisie onderzoeken en soms bijstellen en leren van alle ervaringen die ze hebben. Maar er zijn vooral bemoeizorgers nodig die op het puntje van hun stoel kunnen gaan zitten wanneer nodig of juist ontspannen kunnen luisteren wanneer nodig en opvallend dat verschil kennen. En vooral die ene zorgwekkende zorgmijder als medemens blijven zien.. want iedereen heeft een zorgwekkend verhaal, waardoor die zorgmijder is geworden. Vooral ik omdat mijn hele website met mijn hele gebruiksaanwijzing nou eigenlijk niet in mijn dossier mocht en daar vooral van werd afgeweken en ik altijd alles heb gedaan wat in mijn kunnen en macht lag om te vallen en weer op te staan en moedig iets betekenisvols van mijn leven te maken. Op een manier die passend is bij mijn gevoeligheid. 

 

En dan was misschien het mooiste gesprek in de hele opnamen met de verpleegkundige die zei 'ik vind het een eer om even met jou te praten en een kopje thee te drinken'. En hij luisterde echt met aandacht naar mijn verhaal. En toen ik uitgepraat was zei ik dankjewel voor dit fijne gesprek. Maar later bekende hij, dat hij helemaal niks van dat gesprek had begrepen. En toch was het juist het beste gesprek, want later toen de nood minder was, kon hij mij echt exact teruggeven wat ik had gezegd en wat ik bedoelde en begreep hij precies waar ik voor sta. nodig die zich daar bewust van zijn en soms echt niet denken maar doen. En vooral ook op het puntje van hun stoel kunnen gaan zitten om die ene medemens in nood te begrijpen en goed te kunnen aftasten wat nodig is, maar vooral begrijpen dat iemand echt om een bepaald uniek levensverhaal ook een zorgwekkende zorgmijder is geworden en als je dat serieus neemt en respecteert daar wordt misschien wel elk mens gelukkig van. Maar doe je wel wat nodig is en kom je in actie, maar let je vooral met bemoeizorg en dwangmedicatie of iemand dat wel echt goed bekomt. Want soms kan een bepaalde gedachte aan iets iemand al panisch maken en zegt dat misschien al heel veel, juist omdat dat blijkbaar betekenisvol is ook al begrijp je er niets van. Het zegt toch alles van die ene medemens. 

En nu voel ik mij verrassend gezond en heel en vol vertrouwen dat ik het altijd wel zal redden, ook al wordt het weer even moeilijk. Het is trouwens ook verrassend Stil, ik hoor geen stemmen meer, juist doordat ik mijn instinct, intuïtie en stem op orde heb gekregen. 

 

Ik heb handvaten verzameld die mij wel op de been houden, hoe dan ook. En eigenlijk besef ik nu dat ik gewoon heel erg gevoelig ben en makkelijk dingen voel en zie en meer dingen voel en zie dan mijn gewone zintuigen en dat ik daar ook op een bijzondere manier bewust van ben geworden en weet en besef hoe gevoelig ik eigenlijk ben. En dat sommige mensen dat wel leuk vinden en waardering voor hebben en sommige mensen niet... en dat is hard en ook gewoon waar. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn en soms is het dan beter om de waarheid te kennen en weer te kunnen vechten.. en dat heeft wel even geduurd voordat... want als je bevroren in angst zit en helemaal niet aan kan wat er eigenlijk gebeurt, kan je niet vechten en de cirkel rondbreien. 

En eigenlijk heb ik al heel lang een verlangen om gewoon weer als vroeger met mensen die voelen als familie gewoon weer samen op een boerderij te wonen, dat is voor mij nou een fijne huisje, boompje, beestje vorm. Met iets meer ruimte om me heen, maar wel buren die me op iets meer afstand in de gaten houden. Want alleen op een boerderij in de middle of nowhere, dat heeft me nou nooit fijn geleken. En uiteindelijk horen we niet alleen te staan, we zijn juist mensen die elkaars medemensen kunnen zijn. 

Hulp, altijd maar weer

Maar het belangrijkste van alles was dat ik tijdens mijn reis me ook altijd gesteund heb gevoeld. Op de allermoeilijkste momenten dat ik het echt even niet wist, was er iets hoopvols. En ik heb altijd een soort innerlijke koers gevaren, vooral sinds die Liefdesroep in 2004 die mij juist een tragische zorgwekkende zorgmijder maakte. Maar ik heb me altijd gedragen gevoeld door iets groters, eigenlijk altijd en geweten dat ook al zou het moeilijk worden dat ik er sterker en er weer diep door geworteld uit zou komen. En een belangrijke steunpilaar in mijn reis was eigenlijk mijn familie en echte vrienden, altijd maar weer stonden juist zij klaar voor mij als ik het moeilijk had en dat vind ik echt heel speciaal. Ik heb echt sterke roots en ik was even de verbinding met die roots verloren, maar ik heb echt speciale familieleden en voorouders, in het bijzonder mijn oma Benthem, met de foto hieronder. Zij is misschien wel altijd bij mij geweest als een innerlijke gids, om mij door het leven met veel obstakels te leiden. En het bijzondere is, mijn ouders hebben altijd gezegd dat ik zoveel op haar leek. En nu ik voel zo de verbinding met haar op mijn unieke manier. En ik voel me eigenlijk verbonden met alles en met heel veel lieve mensen om me heen. Lieve mensen die mij en mijn gevoeligheid waarderen en willen zegenen. En ik heb eigenlijk een bijzondere gave, die misschien wel gewoon voortvloeit uit mijn wortels... de appel valt niet ver van de boom en wil ook niet ver van de boom weggerold worden.

Verbonden zijn

Ik was gezegend met een familie die toch ook voor me is blijven zorgen ook al begrepen ze er niks van. Maar nu besef ik me ook hoe als 1 iemand uit balans raakt, dat dat ook iets doet met de anderen en dat geldt ook niet alleen voor familie, ook voor je vrienden en al je dierbaren. Allemaal maken ze zich dan zorgen en doen ze hun best om mij te helpen. En dan is het beste wat je kan doen, samenwerken en samen elkaar steunen en er voor elkaar zijn in dik en dun. En nu ben ik zo gezegend gelukkig weer en opnieuw juist opgestaan.

 

En ik weet er is altijd voor mij oprecht gebeden.. en dat heeft me misschien juist wel altijd op de been gehouden. En ik had gelukkig als ik thuis was twee katten die de wacht hielden en gewoon bij me thuis horen. En juist mij altijd het gevoel hebben gegeven dat ik thuis was maar niet alleen. 

En eigenlijk valt mijn levensverhaal nu samen met 1 liedje, Shedding Skins, hoe ik was door de stormen heen een oude jas heb uitgetrokken en een nieuwe heb gevonden, beautifull and fucked up at the samen time in a glorious way. Ja leven is licht en schaduw, altijd maar weer. Maar ik val en ik sta op met hulp van heel veel mensen en gelukkig maar is dat in mijn dorp mogelijk. 

Paula Benthem - Ervaringsprofessional

Liefdevol omgaan met stemmen horen en kwetsbaarheid voor psychose

Lichaamsgerichte Herstelcoaching

welkom@mijnherbergvandeziel.nl

  • Facebook App Icon
  • LinkedIn Social Icon

© 2018 by Paula Benthem.  Proudly created with Wix.com and Wisemice