Over mij: Hoe een liefdesroeper een zorgwekkende zorgmijder werd, maar zo haar cirkel rondbreide en tevoorschijn kwam, mooi en tragisch tegelijk!

De dag dat ik mijn onschuld verloor

Het was 18 december 1999, een paar dagen voor kerst. Ik studeerde in het eerste jaar van Godsdienstwetenschap en zat op mijn studentenkamer. Het was de dag dat ik mijn onschuld verloor; ik werd voor het eerst in mijn leven ‘psychotisch’. Het was een grote schok voor mij. Ten eerste omdat ik stemmen hoorde die mijn toenmalige vriend niet hoorde en mijn werkelijkheid en wereld zoals ik die beleefde niet meer synchroon liep met de wereld om me heen. Ten tweede omdat wat ik als waar beschouwde, ineens niet meer waar was, maar psychotisch. Was wat ik de stemmen hoorde zeggen waar of niet waar?. Ten derde omdat alles wat ik als vanzelfsprekend had beschouwd en wat ik vertrouwde (mijn eigen waarneming, mijn vrienden, mijn leven) ineens niet meer vanzelfsprekend was. Ik vertrouwde mijn vrienden niet meer en even wist ik niet meer in wat voor wereld ik leefde, omdat de wereld plotsklaps was veranderd in een onbetrouwbare en bedreigende wereld. De vragen ‘Wat is werkelijk?’, ‘Wat is waar?’ en ‘Wat kan ik vertrouwen?’ zijn vragen geworden die een rode draad vormden in de verschillende ‘psychotische’ perioden die ik heb meegemaakt. Maar deze gebeurtenis in 1999 zette mijn leven op losse schroeven. Ik ging wel door, met steun ook van de ggz en ik besloot een andere studie te gaan volgen, Andragogiek, 'ontwikkeling van volwassenen vanuit een breed perspectief'. 

Liefdesroep: De reis van mijn leven

Maar in 2004 sloeg het weer toe, maar dit keer was ik gewaarschuwd. Ik was aan het afstuderen en zat midden in het afronden van mijn stage en afstudeerscriptie over de Openbare Geestelijke Gezondheidszorg. Ik schreef over dwang en bemoeizorg aan zorgwekkende zorgmijders en vooral over hoe je bemoeizorgers goed traint om hun werk aan deze zorgmijders goed te doen. Ik kreeg een Liefdesroep niet wetende dat ik zelf zo'n zorgwekkende zorgmijder eens zou worden. 

Kleiend door de storm of gekleid worden in de storm?

Ik kreeg de ingeving om naar een dag ‘meditatief boetseren’ te gaan. En op deze dag heb ik al kleiende een proces doorgemaakt, waarvan ik wist ‘dit is belangrijk en betekenisvol’. Ergens voelde ik die middag dat ik een reis zou gaan maken, een innerlijke reis door alle landschappen vanbinnen die je maar kunt bedenken. Ik voelde ook dat die reis pittig zou worden en dat ik me maar net staande zou kunnen houden, maar dat ik uiteindelijk er sterker en dieper geworteld uit zou komen. Dat deze innerlijke reis met ups-and-downs meer dan veertien jaar zou duren en misschien wel nooit meer ophoudt, dat wist ik alleen toen nog niet. 

'Stofjes in de hersenen’ of is er ook meer?

Even na die ervaring bij het meditatief boetseren werd ik weer psychotisch. Ik wist dat de zorg die ik in de reguliere ggz ontving niet meer genoeg en bevredigend was. Ik vond er niet de antwoorden en de uitleg die ik passend vond bij mijn ervaringen. Ik kreeg te horen dat het ‘iets met de stofjes in de hersenen was’ en die uitleg was voor mij niet langer toereikend en geloofwaardig, vooral omdat ik diep vanbinnen wist dat er wel meer aan de hand was. Ik kon die uitleg niet meer voor lief nemen omdat het helemaal niet aansloot bij mijn ervaring en ik dat eigenlijk ook juist verwarrend vond. Er werd gezegd alles is 'waan en daarmee niet waar'. Maar er zat juist altijd zoveel waarheid in wat er werd gezegd door mijn stemmen, zo liefdeloos maar wel rake dingen, dat was juist het enge. En de ervaringen waren juist allemaal zo betekenisvol, het was misschien raar en onbegrepen, maar alles was raak en betekenisvol en daardoor juist zo eng. 

Dus ik ging op reis...

 

Ik hoorde mijn ‘Roep van mijn Ziel’ en ik ging op reis met mezelf om wel antwoord te vinden op mijn vragen en begrip te krijgen van mijn ervaringen die me diep door elkaar hadden geschud. En zo kwam ik op mijn reis langs Reiki, innerlijk-kindwerk, traumawerk, Rebalancing, Dru Yoga, Stembevrijding en Boeddhisme. En in deze trainingen en opleidingen kreeg ik sleutels die deuren openden in het onderzoeken, ervaren, helen en begrip krijgen van mijn psychosegevoeligheid. Ik heb vele inzichten opgedaan, veel innerlijk onderzocht, doorvoeld en zo een plek gegeven. En deze reis heeft gemaakt dat ik nu geen nare stemmen meer hoor. Juist dwars door alle stormen heen ben ik zo sterk geworden dat mijn geest die stemmen niet meer creëert als ik het moeilijk heb.

Maar in 2012 werd het heel pittig, de storm die toen ontstond was heel heftig, orkaankracht zoveel. Ik besefte in die crisis dat het woord psychotisch eigenlijk zijn betekenis verloor, zeker in de betekenis van 'stofjes in de hersenen'. Ik kwam terecht in iets heel anders, iets wat ik zag als 'te ziek voor woorden' en op een bepaalde manier had ik het al een jaar lang voelen aankomen. En ik heb lang overgedaan om van die crisis echt bij te komen, want het raakte van alles in mij en scheurde me helemaal open. En ik viel eigenlijk stil van wat in essentie ging over zegenen of vloeken. En terwijl ik met alle goede bedoelingen naar een opname in de ggz werd gebracht, besefte ik hier zijn niet genoeg hulpbronnen om deze storm te overleven. Er waren voor mij maar twee hulpbronnen toen in een storm van orkaankracht. De echt liefdevolle tranende ogen van een arts-assistent die me aankeken en eigenlijk zeiden 'ik zie je nood, en eigenlijk weet ik niet goed hoe ik je echt kan helpen' en de kat die door mijn open raam op schoot kwam zitten. Maar eigenlijk was er toen maar echt 1 plek waar ik mij met al mijn geestelijke nood echt het veiligste voelde, weer thuis bij mijn ouders, waar ik samen aan tafel at en waar altijd gebeden werd voor het eten. Dat was de plek waar ik weer rust vond.  

 

Noaberschap, sisterschap en zwemmen

Ik verhuisde na die zere storm naar een klein dorp, terug op de klei van mijn roots. En daar vond ik langzamerhand mijn draad terug en creëerde ik een nieuwe draad. Met aanraking van een rebalancer kwam ik de schok van alles te boven. Het zwemmen met een paar vrouwen in het heerlijke Reitdiep gaf mijn leven kleur en met Stembevrijding kreeg ik mijn Stem terug en het Tibetaans Boeddhisme gaf me nieuwe roots, dwars door mijn eigen roots heen. 

Hoe verliefde vlinders een nieuwe crisis geven.. 

Maar opnieuw kreeg ik het zwaar te verduren in een storm die ik ook precies zo had voorzien. Hoe ik verliefd werd en hoopte 'huisje boompje beestje' te vinden bij een liefdevolle man. Maar dat liep anders. De vlinders in mijn buik maakten van alles los, maar toen die vlinders niet beantwoord werden, werden mijn blije vlinders; verdrietige, boze en teleurgestelde vlinders en dat alles bij elkaar werd me toch echt teveel. Ik vluchtte weg uit nood uit mijn huis, uit mijn dorp, en kwam zo op een onbegrepen manier als zorgwekkende zorgmijder met mijn storm van vlinders terecht bij ene Ggz  waar er nu wel alle hulpbronnen voorradig waren die ik nodig had, om mijn storm uit te laten razen. En eigenlijk mijn wonden te likken, aan tafel met fijne lotgenoten en lieve bemoeizorgers. 

Maar wat is nou echt nodig in de OGGz?

Ik was nou verliefd en al een zorgwekkende zorgmijder geworden die echt zorg nodig had om mijn draad weer op te pakken en weer een nieuwe draad te gaan weven. Maar wat heeft een mens nodig om weer de draad van zijn of haar leven op te pakken. Vooral die mens als een medemens in nood met een schrijnend verhaal blijven zien, hoe raar en onbegrepen ook en welkom blijven met alles erop en eraan. In de ambulance kwam ik tot rust, juist door die ambulancebroeder waarmee ik uiteindelijk een misschien onbegrepen maar gemoedelijk gesprek voerde. En op een bijzondere manier kwam ik juist daar op die ene plek, waar ik in 2012 die ene 4 dagen echt te weinig hulpbronnen had en me te onveilig voelde met al mijn nood. Daar vond ik juist nu wel een veilige bedding en twee dromen van mij die ik eerder had gehad vielen zo op hun plek. Er was altijd wel even tijd en ruimte voor een gesprek als ik het nodig had. En met al die lotgenoten met bijzondere verhalen aan een fijne tafel, met ruimte en respect voor mijn gebed voor de maaltijd, kon ik nou echt mijn wonden schoonlikken. En dit keer ratelde ik alle stress van me af, ik werd nou echt liefkozend 'Tante Bep' genoemd, omdat ik maar niet ophield met kletsen. Maar gelukkig kon ik nu woorden geven aan alles. Dat was eigenlijk mijn redding, dat ik alles van me af kon kletsen en ik niet bevroren van angst alles onderging, maar verschrikkelijk alles op de juiste manier kon afreageren, zonder dat dat al te raar was. En zo mijn storm tot bedaren kon laten komen. 

Dwangmedicatie met welke kanttekening! 

En in mijn hele reis heb ik nou altijd medicatie genomen, ook al zou ik dat nou liever niet doen, maar het is ook ondersteunend. Maar na 20 jaar ervaring valt er veel te zeggen over medicatie en vooral voor mezelf over wat werkt en niet werkt bij mij, omdat ik een unieke vingerafdruk heb, daarom staat die nou juist in mijn paspoort. Maar elk mens heeft een unieke vingerafdruk en gebruiksaanwijzing en die heb je uiterst serieus te nemen, juist als je met dwang medicatie op wil leggen. Want er is veel bekend van medicijnen, maar hoe die uitpakt bij iemand en wat dan de juiste dosering is dat valt niet in een boekje vooraf te lezen. Daarvoor is iemands vingerafdruk en gebruiksaanwijzing nu echt uniek en hebben we veel kenmerken hetzelfde, maar geen enkel lichaam is hetzelfde en geen enkel mens heeft hetzelfde verhaal. Zelfs bij mij werkt het ene middel op het ene moment ook nog weer anders dan op het andere moment. Dus hoe dat uitpakt met medicatie en zeker dwangmedicatie dat zul je vallend en opstaand moeten onderzoeken. Maar als je dat doet met dwang heb je elke reactie, verbaal of non-verbaal van die zorgwekkende zorgmijder uiterst serieus te nemen. Want zorg en ook medicatie kan mensen maken, maar ook breken. En dan is er 1 opvallend ding waar je op hebt te letten als bemoeizorger, word degene om wie de zorg gaat rustiger of raakt die alleen maar meer in de stress van onze zorg en waar komt dat door.

 

Handvatten

Er dan zijn er een paar handvatten te noemen. De gedachte alleen al aan iets kan stress geven of je goed bekomen. Iedereen gaat watertanden als die aan zijn of haar favoriete maaltijd denkt, het speeksel loopt je dan, als het goed is, vanzelf in de mond. Of als aan iets vies denkt dan trek je bijna automatisch een vies gezicht. En als je aan fijne dingen denkt, dan ga je glimlachen en raak je ontspannen. Dus soms kan ook een opmerking bij een zorgwekkende zorgmijder stress geven of juist rustiger maken, alleen al om de gedachte. 

Een tweede punt is je houding. Als je iemand aanvalt, raakt iedereen in de stress en van slag, dan is het vechten, vluchten of bevriezen. En aanvallen kan op allerlei manieren, verbaal en ook non-verbaal, en wat is dan je echte houding, want dat is voelbaar voor iedereen. Dreigen is al aanvallen en iedereen voelt dat en als je goed kijkt zie je dat, word iemand kalm van mijn houding of juist niet. En ook is je lichaamshouding congruent met wat je zegt. Want jouw houding kan juist de ander veiligheid bieden, kan de ander tot rust brengen verbaal en non-verbaal. Blijf de ander als medemens in nood zien, hoe raar of onbegrepen ook. Want wie zit er nou eigenlijk echt, misschien wel iemand met een heel logisch verhaal misschien wel heel logisch zorgmijdend gedrag als je het verhaal kent. Maar soms kunnen mensen juist nog niet in woorden uitdrukken wat er is, maar hun gedrag laat juist zoveel zien, non verbaal valt er zoveel op te merken voor wie daar oog voor heeft. Het verhaal en de woorden komen juist pas achteraf als je daar de ruimte voor krijgt, dat is waardoor je een gebeurtenis kunt verwerken, door er woorden aan te geven.

Want het belangrijkste is eigenlijk dat je als bemoeizorger zelf moet kunnen handelen. Soms is iemand of iets gevaarlijk en moet je kunnen handelen. Er zijn dan bemoeizorgers nodig die kijken, luisteren, en in actie kunnen komen en weten wat ze dan moeten doen. Hoofd, hart en buik; zintuigen, intuïtie en instinct in een goede gezonde samenwerking. En elke bemoeizorger zal zich in de ochtend tandenpoetsend voor de spiegel moeten afvragen kan ik vandaag gezond zelf van lijf en geest naar mijn werk of niet, zo nee, wat heb ik dan nodig om het morgen misschien wel weer te kunnen. Heb ik nu zelfzorg nodig of kan ik fluitend naar mijn werk. En juist ook bemoeizorgers moeten zich bewust zijn van hun eigen unieke vingerafdruk en gebruiksaanwijzing en beseffen dat hun bril echt gekleurd is door hun eigen unieke levensverhaal. En met intervisie en supervisie heb je voortdurend te onderzoeken, bij te stellen en te leren van alle ervaringen die je hebt als bemoeizorger. Er zijn in de OGGz bemoeizorgers nodig die op het puntje van hun stoel kunnen gaan zitten wanneer nodig of juist ontspannen kunnen luisteren wanneer nodig en opvallend dat verschil kennen. Eigenlijk niet denken, maar doen, maar daar nou altijd later nog eens over napraten in goed overleg met collega's en de organisatie en zo je handelen bijstellen waar nodig. En dan is het ook nodig dat je fouten mag maken, maar vooral daarvan durft te leren.  

De parel van de opname

En het mooiste en belangrijkste gesprek in de hele opname was met de verpleegkundige die zei 'ik vind het een eer om even met jou te praten en een kopje thee te drinken'. En hij luisterde echt met aandacht naar mijn verhaal. En toen ik uitgepraat was zei ik dankjewel voor dit fijne gesprek. Maar later bekende hij, dat hij helemaal niks van dat gesprek had begrepen. Maar dat hij er nou niks van begrepen had, dat vond ik nou achteraf helemaal niet erg, want dat hij met respect en eer had geluisterd, dat had ik nou helemaal gevoeld en hem voor bedankt. Ik had nou volkomen me veilig voelend alles van me afgekletst wat ik op dat moment nodig had. En hij had met aandacht en eer geluisterd en dat betekent alles voor mij, honouring en presentie! En later toen de nood minder was en we weer met elkaar spraken kon hij in dat gesprek nou echt exact mij teruggeven wat ik had gezegd en wat ik bedoelde en begreep hij precies waar ik voor sta. En mocht hij nou absoluut mijn persoonlijk begeleider zijn en hebben we samen mijn signaleringsplan nou even goed bijgesteld en aangepast om te voorkomen dat ik weer onbegrepen rond zou lopen. Maar gelukkig liepen er een heleboel fijne verpleegkundigen rond waar ik echt veel steun aan had, echt meer dan genoeg om juist in die opname voor een groot deel te herstellen van mijn storm van vlinders. Ik vond een luisterend oor waar nodig, een beetje medicatie en een tafel met lotgenoten met prima avondeten, waar ik ook even stil kon zijn voor het eten en kon vragen om een zegen over ons eten.   

Hulp, altijd maar weer

Maar het belangrijkste van alles is dat ik me altijd gesteund heb gevoeld op mijn levensreis. Op de allermoeilijkste momenten dat ik het echt even niet wist, was er iets hoopvols. Ik heb altijd een soort innerlijke koers gevaren, vooral sinds die Liefdesroep in 2004. Ik volgde een alternatieve route die juist mijn stemmen hoorde oploste, kwam toch in nood als tragische zorgwekkende zorgmijder, vond juist die veilige bedding bij de ggz, en maakte zo de cirkel voor mezelf rond. En eigenlijk stiekem had ik het zo gekleid in 2004. Boetserend voelde ik toen dat ik dwars door stormen heen het moeilijk zou hebben maar dat ik er sterker en er weer dieper door geworteld uit zou komen. En ik voel me eigenlijk verbonden met alles en met heel veel lieve mensen om me heen. Lieve mensen die mij en mijn gevoeligheid waarderen en willen zegenen. Ik besef dat ik telkens dwars door zo'n storm eigenlijk ook een oude jas uittrek en een nieuwe vind, beautifull and fucked up at the samen time in a glorious way. And I like that! Maar iedereen verdient die kans dat als die struikelt, dan weer met hulp op mag staan, de kleren recht kan strijken en weer op pad wordt geholpen met de juiste zorg, hoe onbegrepen of raar hij even deed. 

Schrijvend verder

Maar hoe ik dat toch heb gedaan, zo sterk worden dat ik nu geen stemmen meer hoor, daar heb ik veel over geleerd en daar ga ik nu uitgebreid over schrijven, want dat kan veel toevoegen aan de ggz. Want ik had toch echt die alternatieve Liefdesroeproute nodig van lichaamswerk, traumawerk, stembevrijding en Tibetaans Boeddhisme om heel gezond van lijf en geest te worden. Maar zelfs dan kan je opnieuw vallen, je weet niet wat het leven brengt en soms moet je gewoon vooral alle riemen op orde hebben en kunnen roeien met je boot, hoe groot of klein, mooi of lelijk je boot ook is. En daar ga ik over schrijven en dat weer delen te zijner tijd en dat vind ik ook leuk om te doen. En hopelijk gaat dat de zorg aan mensen in geestelijke nood verrijken, aanvullen en verbeteren. Dat is nou mijn volgende missie. En daar heb ik zin in! 

© 2019 by Paula Benthem.  Proudly created with Wix.com and Wisemice

Paula Benthem - Ervaringsprofessional

een luisterend oor met liefdevolle aandacht voor lichaam en geest

Lichaamsgerichte Herstelcoaching

welkom@mijnherbergvandeziel.nl

06-48493226